Blauw bloed - een vermeende eigenschap van al wie een adellijke titel voert - staat vandaag de dag niet meer garant voor macht of rijkdom.
En dan kan de erfenis van een schatrijke tante uitkomst bieden.
Maar het testament van tantelief bevat enkele voorwaarden.
Zo moeten de begunstigde graaf en gravin eenmaal per jaar hun mondaine Parijse leventje laten voor wat het is, om gedurende een ganse maand op het platteland een voorouderlijk kasteel te betrekken en er twaalf weeskinderen onderdak te bieden. Geen sinecure voor mensen wiens enige bekommernis erin bestaat zichzelf en hun soortgenoten vooral nooit te vervelen.
Om die jaarlijkse ballingschap enigszins draaglijk te maken, wordt er een kindermeisje ingehuurd, heeft de graaf zijn minnares en de gravin haar minnaar uitgenodigd, wordt er een bal georganiseerd en zelfs een heuse opvoering van een stuk van Marivaux...
Voor dat laatste worden alle genodigden gemobiliseerd, tot het kindermeisje toe, en de graaf ontpopt zich tot een geroutineerd regisseur. Maar dan gebeurt er iets vreemds. Het stuk van Marivaux blijkt een voorafbeelding van wat er werkelijk te gebeuren staat.
De graaf, die er prat op gaat dat hij slechts één ambitie heeft: van zijn leven een geslaagd feest maken, die alleen het onbelangrijke ernstig wil nemen, die de liefde "brood voor arme mensen" noemt, diezelfde graaf wordt verliefd... op het kindermeisje.
Gravin en minnares zijn verbijsterd. Dit kan niet waar zijn. Dit mag niet waar zijn. Dit moet met alle middelen verhinderd worden. De gravin bedenkt een duivels plan, waarin de beste vriend van de graaf een rol zal spelen. Want die heeft immers nog een oude rekening te vereffenen met zijn jeugdvriend...

Jean Anouilh zet hier, op de lichtvoetige wijze van de franse vaudeville, een klasse te kijk die de futiliteit tot levensfilosofie heeft verheven.
Zoals in veel van zijn bekendste stukken neemt de onbevangenheid van een compromisloze jeugd het op tegen de conventionele (im)moraliteit van een oudere generatie. Dat het een ongelijke strijd wordt, maakt de auteur ons meteen duidelijk... in de titel van het stuk.