Jean Anouilh werd geboren op 23 juni 1910 in Bordeaux als zoon van een kleermaker en een pianolerares. Zijn wig staat letterlijk in de coulissen, want zijn moeder werkt tevens als muzikante in een casino-orkest. Zo komt de piepjonge Anouilh al heel vroeg in contact met blijspelen en operette, en ontdenkt hij ook de grote klassiekers: Molière, Marivaux, Musset.
In 1921 vestigt het gezin zich in Parijs. Anouilh maakt er zijn middelbare school af, studeert anderhalf jaar rechten, werkt enkele tijd op een reclamebureau, en wordt in 1929 secretaris van Louis Jouvet, acteur en directeur van de Comédie des Champs-Elysées. Tussen beide mannen botert het niet echt (Jouvet zou zichzelf later verwijten dat hij het talent van Anouilh niet eerder onderkend had), maar voor Anouilh is de definitieve keuze gemaakt. Hij zal voortaan door en voor het theater leven.
In Parijs maakt hij kennis met het werk van Claudel, Pirandello, Shaw, Cocteau. Maar de grote revelatie is "Siegfried" van Jean Giraudoux. Hierover zei hij zelf: "Van Giraudoux leerde ik dat je op het toneel een poëtische en artificiële taal kunt spreken, die niettemin waarachtiger is dan een gestenografeerd gesprek."
Drie jaar later kent hij een eerste succes met zijn toneelstuk "L'Hermine", maar de echte doorbraak komt er pas in 1937 met "Le voyageur sans bagage"
Vanaf dan af volgt een bijna ononderbroken reeks toneelstukken, die met grote regelmaat in Parijs op de planken worden gebracht.
Ook tijdens de tweede wereldoorlog gaat hij door met schrijven. Hij nam het noch voor de bezetter noch voor het verzet op en dat zou hem later veel kritiek opleveren. Bij de bevrijding zette hij zich in voor een medeschrijver die wel met de bezetter had samengewerkt, Robert Brasillach, en probeerde hem - tevergeefs - voor de doodstraf te behoeden. Deze gebeurtenis zou zijn hele verdere leven kleuren. Hij werd uiteindelijk mensenschuw en stierf in 1987 in Lausanne, Zwitserland.
Hoewel de meeste van zijn stukken bij hun creatie in Parijs zeer gunstig werden onthaald, zijn critici het vandaag niet eens over het belang van zijn werk voor het 20 eeuwse theater.
Toch kan niet ontkend worden dat zijn buitengewone beheersing van het "métier" hem in staat stelde om in zijn stukken op een meeslepende, toegankelijke en altijd boeiende manier, zeer ernstige existentiële thema's aan de orde te stellen.
Zijn oeuvre bestrijkt de meest uiteenlopende genres, van klassiek drama tot vaudeville. Maar de thematiek is altijd herkenbaar.
Tegenover de leugen en de hypocrisie van de sociale conventies staat het verlangen naar zuiverheid en authenticiteit. Maar wie de middelmaat en het compromis afwijst betaalt daar een hoge prijs voor. Jean Anouilh heeft, ondanks de vaak luchthartige toon van zijn werk, in wezen een pessimistische kijk op het menselijk bestaan.
Een vooraanstaand criticus formuleerde het als volgt:
Although not as intellectual as some other twentieth-century French dramatists, Anouilh is unquestionably a master playmaker, one of the most accomplished craftsmen in modern French theater - indeed, in world theater. We respond deeply to the humanity of Anouilh's writing as we are dazzled by the brilliance of its form, for his work is both a synthesis of and a contribution to the most creative elements in modern drama.
Garamondi Teater bracht van deze auteur:
